Sunday, May 28 2017
Posljednja vijest

Dr G.Karamanaga: DVIJE STARE KUCE NA PRISTANU

Gani-KaramanagaUlcinj nakon diplomatske bitke između Velikih sila i Crne Gore sa Turskom, kao i demonstracije, do tada neviđene pomorske flote, 26 novembra 1880 godine, pripao je Crnoj Gori i ušao u jednu drugu fazu svoje istorije.
U to vrijeme je u Ulcinju živjelo samo desetak crnogorskih familija. Kako se radi o gradu gdje je živjela samo albanska populacija, novanastala situacija prouzrokovala je dosta poteškoća. Jedan dio građanstva se veoma teško adaptirao na druge uslove života, a koji su se u mnogo čemu razlikovali od onoga pod otomanskim carstvom koje je ovim gradom vladalo 300 godina. Možda se može smatrati i razumljivom činjuenica da je 463 ulcinjskih familija emigriralo u Skadar, Leš ili Drač.
Godine 1894 Ulcinj je bio drugi grad po broju stanovništva u Crnoj Gori; imao je 1000 kuća i 4000 stanovnika. U gradu su živjeli Albanci, pomorci, a varoš je bila sastavljena od ovih mahala: Pristan, Pazar, Stari Grad , kao i neke druge mahale .

Restoran –kafana “ Tri ribara “

Priča 1: Svaki dan u kafani “Bojana” na Pristanu sjede Dr.Redžep Spuža, pediatar ( 1947 ) i Džaudet Hadžibrahimi elektromehaničar, takođe penzioner (1945 ). Često im se pridružuje još po neko, ponekada i ja sjednem za njihovim stolom. Jednom mi je Džaudet rekao da je čuo da je restoran “Tri ribara” na Pristanu bio u početku vlasništvo familje Murata Hodže.

Priča 2. Dok smo pili kafu u restoranu “Aragosta” saDr.Fatmir-Faqo Resulbegovićem ( 1951 ) on mi reče:”Jas am išao u zabavište u bivšoj kafani “Tri Ribara”.

Priča 3. Rifat Musa Hodža ( 1934 ) je penzionsani stolar, dobar je sabesjednik i sjeća se davnašnjih vremena. Na moje pitanje vezano za istorijat kafane “Tri ribara” reče“ Čuo sam da je ova kuća u početku bila vlasništvo jedne stare familije. Njihove dvije kćerke su se udale za dva brata : Šerifa i Murata Hodžu. One su kuću donijele u miraz. Kasnije je tu kuću kupio Marko Čarmak.

Priča 4. Kahraman Mano Karamanaga u intervju a Ali Lunjijem priča : “ Drugi sin, Nail, kao i najmalađi Basri su pomorci. Kabil radi u kafani”Tri ribara”. Često idem da ga posjetim, više radi toga, jer je tamo šef kuhinje Mađar koji se zove Šanjika. Sa njime volim da pričam mađarski. Govorim mu:zovem ga Mađaroš” .Mano govori,talijanski, hrvatski, malo turski, ali i mađarski”. Majstoru Šanjiki kaže–“Juna potkivano”

Priča 5. Razgovarao sam nekoliko puta sa Rajkom (Božidar) Čarmakom ( 1939 ) .On je građevinski tehničar u penziji. Živi u Meterizima. Rajko priča:” Moj đed je bio Marko Čarmak, koji je emigrirao nakon ujedninjenja Crne Gore i Srbije nakon 1918 godine. On i nekoliko istomišljenika Crnogoraca koji su došli u Ulcinj iz Pobora emigrirarili su u Italiju, jer se nijesu složili sa politikom Srbije(Kraljevina Jugoslavije) i nijesu prihvatili politiku kralja Aleksandra. Nakon njegove pogibije vraćaju se u Crnu Goru. Po povratku u Ulcinj kupuje kuću na Pristanu (ne zna od koga). .Kasnije je izabran za predsjednika Ulcinja (1945-1947).

Marko Carmak

Marko Carmak

Odmah nakon Drugog svjetskog rata kućaMarka Čarmaka biva nacionalizovana od tadašnjih vlasti. On se sjeća da je u toj kući bilo zabsvište za predškolsku djecu. Sjeća se da im je nešto vraćeno od njihove imovine, kao i kuća na Pristanu. U početku smo je dali pod zakup Minki i Ibru Dediću. Tada se zvala “Restauracija kod Slovenke”. Ibro je bio konobar, a Minka kuvarica”.
Objekat postaje kasnije kafana-restoran “Tri ribara” . Rajko Čarmak nastavlja priču:” Više pod pritiskom, kafanu “Tri ribara” prodajemo tadašnjem hotelskom preduzeću kada je direktor bio pok.Ljubo Brnovič”:
Jadan od simbola Pristana tokom prve i početka druge polovine XX vijeka kafana-restoran “Tri ribara” vise ne postoji.

 

“Restauracija kod Slovenke “-kasnije “Tri ribara”

“Restauracija kod Slovenke “-kasnije “Tri ribara”

“Bojana”

Priča 1.Vezano za  kafanu „Bojana“ razgovorao sam  Mufitom Hodžićem, penzionisanim učiteljem (1936). “Ova kuća je izgrađena  1923 godine. U početku je bila vlasništvo porodice Murata Hodžića. Dolaskom u Ulcinj Nikola Hajduković se sprijateljio sa familjom Hodžić. Bili su trgovci i zajedno radili. Familija Hodžić  je između ostalog trgovola drvima. Tokom jednog posla Nikola Hajduković preuzima-kupuje “Bojanu”u zamjenu za drva “navodi Mufit Hodža.

Priča 2. Ovu priču potvrđuje i Dušan-Bakule Hajduković(1964)

“ Sa familijom Hodžić   nas vezuje višesgtruko kumstvo” navodi Bakule.

„Bojana“   je tokom prošlih decenija imala  nekoliko namjena: bila je turistička agencija, banka…(  ovo priča Hajro Pufja Ulćinaku).

Ali ostaće zapamćeno, da je to bila i jeste kafana gdje su se okupljali  ribari, mornari, ali i svi ostali građani Pristana, Starog Grada i drugih ulcinjskih mahala. „Bojana“ je  uvijek bila mjesto sastajanja i druženja ljudi sviju vjera i profesija.

Zasluga za to najviše pripada Boru ( Dušan) Hajdukoviću ( 1934-1990) . Zahvaljujući Boru   i njegovom sinu Dušanu-Bakuli  „Bojana“ je sačuvala vanjski i unutrašnji izgled kakav je oduvijek imala.

Aferim.

Ulcinj 1931 godine : “Bojana” u sredini pokrivena jarbolom broda.

Ulcinj 1931 godine : “Bojana” u sredini pokrivena jarbolom broda.

Postavi komentar

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Scroll To Top