Friday, October 19 2018
Posljednja vijest

Canka: ULCINJSKA EKONOMIJA NA APARATIMA

Podaci su zaista neumoljivi: u prošloj godini realizacija budžeta opštine Ulcinj bila je najniža u zemlji, samo 57,84 odsto. To znači da je od ukupno planiranih 8,67 miliona eura koji su trebali da se sliju u gradsku kasu, prikupljeno tek pet miliona eura. To čak nije bilo ni dovoljno da se podijele zarade zapošljenima u opštinskoj administraciji i javnim preduzećima čiji je osnivač lokalna skupština. Zato se valjda ne treba čuditi što su kapitalni izdaci lokalne samouprave u 2013. godini iznosili samo 580 hiljada eura.

A kada se već govori o platama u tom gradu, onda su one, prema Monstatu, ubjedljivo najniže u Crnoj Gori! U martu je prosječna zarada u Ulcinju iznosila 367 eura, odnosno za više od 100 eura manje nego na nivou države. Zapošljenost je takođe veoma zabrinjavajuća: u toj opštini zvanično radi tek 4368 osoba, ili svaki treći punoljetni građanin.

Dakle, iz ovih se podataka lako zaključuje da je Ulcinj jedina nerazvijena opština na jugu Crne Gore i da mnogo više ima sličnosti sa mjestima na sjeveru zemlje. Da još nema more, odnosno da njegovi građani nešto ne zarade tokom dva ljetnja mjeseca sezone, Ulcinj bi ekonomski bio nerazvijeniji od Šavnika!? Đe je prosječna plata u martu iznosila 426 eura, ili čak 59 eura više nego u Ulcinju!?

A malo je naznaka koji ukazuju da bi se ovaj trend mogao ozbiljnije popraviti, barem u kratkom roku. Naprotiv: sile destrukcije su još uvijek jače od slabašnih snaga koje su usmjerene prema razvoju. Jer, kako drugačije tumačiti činjenicu da se pred očima cijele javnosti ubija Solana, firma koja treba da proslavi 80 godina postojanja. Nevjerovatno je zaista da se ne može razumjeti značaj koje to preduzeće ima za čitavu zemlju i naročito za grad Ulcinj u ekonomskom, kulturnom, turističkom, a posebno u ekološkom smislu. Jer, jedino ako na bazenima Solane ima slane vode može se proizvoditi so, to će područje ostati najvažnija baza ptica na istočnom Jadranu, biće upošljeni radnici, održaće se jedna sjajna tradicija. Možda i najvažnije: Ulcinj će se spasiti od zaraza. Naime, prije nego što je izgrađena Solana taj ogroman močvarni prostor je bio prirodno stanište za razvoj malaričnog komarca.

Da se to ne bi opet desilo potrebno je odmah ispumpati kišnicu sa bazena solane, i uz pomoć snažnih pumpi, ubrizgati morsku vodu. Ali, već mjesecima Solani je isključena struja. Dug je nepunih 21 hiljadu eura. Ne pomažu pozivi i apeli sindikalaca, ekoloških organizacija, opštinskih čelnika, poslanika, čak ni zaključci Odbora za ekonomiju i budžet Skupštine Crne Gore. Već gotovo mjesec dana je to radno tijelo apelovalo na Elektroprivredu Crne Gore da Solani “u najkraćem mogućem roku isporuči struju”, koja bi se platila nakon pokretanja proizvodnog procesa. “Nevjerovatno je da EPCG, koja ima 202 miliona eura nenaplaćenih potraživanja, traži da joj se uplati 20 hiljada eura da bi uključila električnu energiju tom ulcinjskom preduzeću”, kazao je lider Socijalističke narodne partije Srđan Milić. A EPCG je u većinskom državnom vlasništvu, baš kao što je i zemljište tog preduzeća državna imovina.

I umjesto da ulože napore da se što prije uključi struja, pokrene proizvodnja i radnici proizvode so, vladini službenici, na čelu sa premijerom Milom Đukanovićem, horski ponavljaju da je tu riječ o privatnoj firmi, a pošto je Solana u stečaju, onda je na sve u ingerenciji Privrednog suda. Istovremeno nastoje ubijediti poslanike da to preduzeće treba segmentirati, odnosno dozvoliti trenutnom vlasniku da jedan dio od 15,2 miliona metara kvadratnih Solane urbanizuje. Da se valjda Eurofond nagradi za sve ono što je tokom ovih strašnih deset godina namjeravao da učini sa najstarijim ulcinjskim preduzećem.

Sličan scenario izveden je 2004. godine sa najznačajnijom tamošnjom firmom, Hotelsko-turističkim preduzećem “Ulcinjska rivijera”. Ono je gurnuto u stečaj zbog duga od 230 hiljada eura prema Elektrodistribuciji, samo sa jednim ciljem: da bi se elegantno amputirala njezina imovina, koja je tada vrijedjela preko 60 miliona eura. To što su dugovi HTP “Budvanske rivijere” za utrošenu struju bili mnogo veći, nije pretjerano nikoga zanimalo u Podgorici.  Za četiri godine trajanja stečaja prodati su hoteli Otrant, Mediteran, Galeb i Lido, Dvori Balšića u Straom gradu, Autobuska stanica… Ništa od tog novca nije ostalo u Ulcinju, iako je zemljište na kojoj su izgrađeni ti objekti pripadalo opštini. Danas u toj kompaniji radi sedam puta manje stalno zapošljenih radnika nego prije 2,5 decenije; o sezoncima da se ne govori.

U Solani su 30. aprila svim zapošljenima uručeni otkazi – 49 radnika. A to znači da ih je bilo deset puta manje nego 1991. godine!? Ako se zna da je odavno nestalo Građevinsko preduzeće “Primorje” sa 600 zapošljenih ili poljoprivredno preduzeće “Agroulcinj” sa 125 radnika, a da samo vegetiraju još neke ranije državne firme, onda je privredna situacija u toj opštini mnogo jasnija. Baš kao što je valjda razumljivo što je Ulcinj jedini grad na Primorju koji ima čak šest hiljada stanovnika manje nego prije dvije decenije.

Postavi komentar

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Scroll To Top