Friday, November 15 2019
Posljednja vijest

MUZIČKA SCENA ULCINJA U POSLJEDNJIH STO GODINA

Muzički život se sastojao od tradicionalnih pjesama i igara, odnosno narodnog folklora koji je, uglavnom, obredno izvođen u prilikama kao što su svadbe, djevojačke večeri, sunetluci i sl.

Najčešće izvođena i najupečatljivija je svakako gusarska igra “Dum šaraveli“ koja je karakteristična po posebnom načinu izvođenja igri, pjesmi, ritmu, tempu, dinamici kao i samom kostimografijom i scenskim nastupom karakterističnim za ovo podnevlje. Takođe karakteristična je igra i pjesma, sinhronizacija pokreta i riječi u stilu orginalnog  izvođenja Redžepa Abazija, veterana ulcinjskog folklora, u narodnoj pesmi „Nën hije e limonit“. Ove dvije pjesme i igre se i dan-danas izvode u orginalnom ili stilizovanom obliku.

S početka XX vijeka muzički život se sastojao od aktivnosti i postojanja malog, narodnog sastava Januza Abazija, narodnog ljekara koji je svoje amatersko znanje sviranja na violini prenosio mladom naraštaju. O tom periodu nam svjedoče mnogobrojne fotografije.

Januz Nuro Abazi sa svojom familijom je bio glavni nosilac svih muzičkih događaja i muzičkog života u gradu. Muzički život Ulcinja je povremeno bio prožet nastupima muzičara iz Skadra.

Od 1927-1940. godine u Ulcinju postoje i rade kulturno-umjetnička društva: Gradska bleh muzika, “Sokolsko društvo“, KUD “Rastislava“(1946-1963). Pri KUD-u su bili učenici osnovnih škola i Realne gimnazije.

Po završetku II svjetskog rata 1946/47.god. Ulcinj dobija dom kulture na atraktivnom mjestu, na Pristanu, (danas se tu nalazi restoran „Hollegro“). Dom kulture se sastojao od kino-sale, biblioteke, funkcionalne bine za muzičko-dramska izvođenja i koncertnim klavirom na njoj. Kao takav bio je među najboljim i najpoznatijim objektima takve vrste u Crnoj Gori. 1968. godine se, nažalost, pretvorio i express-restoran.

Najznačajniji kulturni događaj ovog vremena, desio se upravo u ovom Domu kulture. 13.maja 1955.g. gostovala je Beogradska opera sa operom “Don Paskale“.

Među prvim školovanim muzičarima, odmah poslije Drugog svjetskog rata, je veteran, nastavnik muzike Ćamil – Ćamo Gorana. Pored redovnih aktivnosti u Osnovnoj školi, nastavnika muzičkog obrazovanja, Ćamo Gorana je i osnivač mnogih ansambala u gradu, kao što su: tamburaški orkestar pri Osnovnoj školi, hor i zabavni orkestar Vatrogasnog društva „Ulcinj“ koji je, ujedno, bio kulturno sastajalište mladih Ulcinjana. Kasnije se ovaj ansambl pretvorio u muški oktet, klapa „Ulcinj“, koju je preuzeo i vodio Fićrija Hasanagaj. Klapa i dan-danas postoji i radi pod istim imenom.

U tom periodu se i izdvajaju pojedini amaterski muzičari kao na primjer: na harmonici-Šaćir Aljoja, Hamid Šata, Džemal Fici, Ljubo Todi, Jakov Bastaći, Vebi i Rifat Lazorja, Tefa Doči, Beto Kashodža i dr., a na violini familija Žuđeli.

1978. pri Teritorijalnoj odbrani formira se duvački orkestar s kojim je upravljao Ćamo Gorana.

Kasnije se u Ulcinju formiraju i drugi vokalno-instrumentalni sastavi kao što je muški oktet “Ligatura“, ženski oktet “Konsonanca“ (pri Gimnaziji “Bratstvo-jedinstvo“, rukovodilac prof. Hajdar Adžemović), zatim narodni vokalno-instrumentalni sastavi “Šahiri“ i “Burimi“, koji njeguju izvorno pjevanje i tradicionalne albanske pjesme. Rukovodilac je prof. Muzičke škole Mustafa Zhugjeli.

Najznačajniji događaj na polju muzičke kulture i obrazovanja, muzičke edukacije desio se 1995. god. kada je osnovana Muzička škola. Najveća zasluga pripada osnivaču i idejnom tvorcu, aktuelnom direktoru škole prof.muzike Jusufu-Cufu Liki, koji je Ulcinju poklonio najljepši rasadnik muzičkih talenata.

Muzička škola je za vrlo kratko vrijeme postala jedan od najznačajnijih nosilaca kulturnih događaja u gradu. Pored učešća na mnogobrojnih manifestacijama u gradu, učenici ove škole su pokazali izuzetne rezultate na raznim takmičenjima u zemlji i inostranstvu, te kasnije na mnogobrojinim univerzitetima gdje su nastavili svoje školovanje i usavršavanje. Mnogi od njih su danas uspješni profesori upravo u ovoj školi.

One comment

  1. Njegos S Montehessa

    Zasto?
    Vracam se mom Ulcinju

    mozda je jedan od znacajnih razloga
    glasovi nasih predaka doba toga
    osjecaj sigurnosti uz osmjeh starog oca
    grejanje djecjeg srca
    uz njezno milovanje majke

    mozda je eho morskih vala
    ili pak otisnuti tragovi pjescanih zala

    kako se maestro reljefom pjescanim proigrava
    milujuci lica iz slika moga djetinjstva
    koje se u maglovitom sjecanju odigrava

    u mojim vec zakorelim mozdanm vijugama je sve blijedja slika
    nevinosti tog bezbriznog sretnog vremena
    nedostaju mi polako trenuci skolskih sretnih polaznika…

    nedostaju mi lica dragih ucitelja i nastavnika
    prijatelja milih, trazim izraze tih lica
    u nekim od slucajnih prolaznika

    pecalbarska poema
    zahvata u dubini mekog srca i tanane duse
    sada vec starog oronulog boema
    pocinju neki snovi da se zanavjek ruse

    pocinjem da razmisljam o nekom davno proslom vremenu
    koje se nikada vise vratiti nece
    da li je to sve sto je ostalo od srece?

    zasto tog vremena vise nema?

    ali uprkos svemu
    vracam se njemu

    otvoricu skrinju
    i vratiti se
    mom starom Ulcinju

Postavi komentar

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Scroll To Top