Wednesday, July 17 2019
Posljednja vijest

Polozaj jezika u sluzbenoj upotrebi: RASKORAK IZMEDJU NORMATIVNOG I STVARNOG STANJA

Crna Gora je Ustavom i zakonima propisala institucionalne mehanizme integracije za manjinske nacionalne zajednice. Ova je država definisana kao demokratska i građanska, bez isticanja dominantnosti jedne etničke grupe, odnosno kao multietničko i interkulturno društvo.

Propagira se poredak u kojem svaka etnička zajednica njeguje svoje posebnosti. U središtu nastojanja da se sačuva identitet određene etničke skupine je institucionalna zaštita jezika kojim njeni članovi govore, što je garantovano Ustavom. Zvanično, službeni jezik u Crnoj Gori je crnogorski, a jezici u službenoj upotrebi su i srpski, bosanski, albanski i hrvatski jezik.

Prema Izvještaju Savjeta Evrope iz septembra 2017. godine, Crna Gora je napravila određeni napredak u promociji jezika manjina, ali je, ipak, potrebno razviti politiku, koja će omogućiti adekvatnu primjenu Evropske povelje za regionalne i manjinske jezike.
What-languages-are-in-the-US

Kako se dodaje u tom dokumentu, albanski jezik ima povoljan položaj u obrazovanju, pravosuđu, administraciji, medijima, a posebno u kulturnom životu, te se ističe da je moguće dobiti i lična dokumenta na tom jeziku.

Istina je da je ukupna klima u državi po tom pitanju značajno poboljšana, ali prostora i potrebe da se stanje poboljša je dosta. Pripadnici albanske zajednice imaju poteškoće u ostvarivanju svojih prava kroz otežanu komunikaciju sa javnom upravom prilikom upotrebe svog maternjeg jezika. To se, prije svega, odnosi na akta koja se upućuju državnim ili opštinskim organima i, još češće, primaju od njih.

Zakonom o manjinskim pravima i slobodama definiše se da u jedinicama lokalne samouprave u kojima pripadnici manjinskih naroda i drugih manjinskih nacionalnih zajednica čine većinu ili pet odsto stanovništva, prema rezultatima dva posljednja uzastopna popisa, u službenoj upotrebi je i jezik tih manjinskih naroda i drugih manjinskih nacionalnih zajednica.

No, tako nešto se ne može potvrditi za, na primjer, opštine Bar i Podgorica, gdje po popisu stanovništva iz 2011. godine, Albanci čine više od pet odsto tamošnje populacije, ali ni za Ulcinj u kojima su na vlasti već decenijama albanske nacionalne partije.

Dakle, iako pravni okvir omogućava zagarantovanu široku upotrebu jezika za sve manjinske zajednice, građani često ostaju uskraćeni u mogućnosti da realizuju svoja prava u ovoj važnoj oblasti za očuvanje i zaštitu svog identiteta. Jednom riječju, realnost ukazuje na raskorak između normativne zaštite i stvarne zastupljenosti jezika na nacionalnom i lokalnom nivou.

Tekst je urađen u sklopu projekta „Moj jezik – ravnopravan jezik“ koji sprovodi NVO „Novi Horizont“ u partnerstvu sa NVO „Ul info“. Projekat finansira Ministarstvo za ljudska i manjinska prava u okviru oblasti razvoja i unapređenja prava manjinskih naroda i drugih manjinskih nacionalnih zajednica. Sadržaj ovog teksta je isključiva odgovornost autora i ni na koji način ne odražava stavove donatora.

Disclaimer, Projekti Ministria, Projekat Ministarstvo

Postavi komentar

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Scroll To Top