Svi Ulcinjani se slažu da je ovaj grad, obzirom na ogromne resurse i mjesto koje bi mogao i trebao da ima u razvoju turizma i poljoprivrede nepravedno zapostavljen već 25 godina od strane crnogorskih vlasti.
Istorijska fakta takođe svjedoče da od 1880. godine, odnosno od kada je Ulcinj pripao Crnoj Gori, pa do 1934. Godine (kada je počela sa radom Solana) u ovom gradu praktično nije bilo nikakve investicione aktivnosti. To je, kako je zapisao istoričar Vaso Radović, dovelo do stagnacije Ulcinja u ekonomskom i svakom drugom pogledu. Trend privredne i društvene stagnacije nastavljen je i u Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca, kasnije Kraljevini Jugoslaviji.
To se može vidjeti po kretanju broja stanovnika. Naime, Radović navodi da je 1880. Ulcinj imao hiljadu kuća i četiri hiljade stanovnika i bio je drugi po veličini grad u Crnoj Gori, odmah poslije Podgorice. Pedeset godina kasnije Ulcinj je imao 840 kuća i 3704 stanovnika, što znači da je prilično zaostajao za Podgoricom, a prestigli su ga i Nikšić, Herceg-Novi, Cetinje i Plav. Samo jedna veća investicija, izgradnja Solane, kao i tri hotela, tridesetih godina 20. vijeka, doveli su do snažnog razvoja grada.
Ali, zaostajanje se ponovo nastavilo i u novoj, komunističkoj državi, da bi tek 20 godina nakon rata, gradnjom hotela na Velikoj plaži, počeo privredni oporavak. Taj „zlatni period“ u novijoj istoriji grada je trajao tek dvadesetak godina, da bi već 25 godina bila nastavljena politika sa kraja 19. i početka 20. vijeka.
I zato se ne treba čuditi što je Ulcinj jedini grad na Primorju gdje opada broj stanovnika, odnosno da u njemu danas živi šest hiljada ljudi manje nego prije 23 godina, što ima najmanju prosječnu platu u zemlji, ili što na prste jedne ruke možete nabrojati prave investitore.
Ali Ulcinju niko ništa ne treba da daje! Dovoljno je izdašan bio Gospod Bog, samo da mu se, preko raznih poreza, doprinosa, policija, inspekcija, morskih dobara i drugih državnih i paradržavnih institucija više ne treba uzimati gotovo 60 odsto prihoda koji se ovdje ostvaruju. Uostalom, i odredbe Evropske povelje o lokalnoj samoupravi predviđaju da bi taj omjer trebalo da bude obrnut.
