Od sredine 17. vijeka Ulcinj je bio značajna pijaca robova koje su zarobljavali ulcinjski gusari.
Većina robova bili su iz Italije i Dalmacije. Ulcinjani su roblje držali kao zarobljenike i nijesu se njima koristili kao radnom snagom, već da bi dobili otkup od srodnika, prijatelja ili zemljaka uhvaćenih ljudi. Za to im je bilo potrebno da omoguće robovima da se jave svojim kućama ili rođacima, kako bi porodica ili opština saznali da se njen član nalazi u ropstvu u Ulcinju kako bi došli da ga otkupe.
U vrijeme ratnih sukoba dešavalo se da u Starom gradu bude zatočeno i do 300 robova.
